Przejdź do głównej zawartości

21.11.2023

 

    Wciąż jestem chora, ale porównując wczorajszy dzień jest już lepiej. Nie mam jeszcze siły, żeby iść do przedszkola, ani do ogrodu, ale mogę przynajmniej uczyć się z Meheret i pomagać siostrze Helenie przy programie Adopcji na Odległość. Więc psychicznie czuję się lepiej, jestem mniej nieużyteczna niż wczoraj i przynajmniej mogę spędzić więcej czasu z siostrą Heleną, bardzo lubię przy niej być. W Polsce jedną z moich ulubionych czynności było odwiedzanie moich dziadków i spędzanie z nimi czasu, zastanawiałam się jak ja sobie poradzę bez naszych wspólnych wieczorów przez pół roku, na razie nie tęsknie, ale nie tylko za nimi, na razie jeszcze w ogóle nie tęsknie za nikim, ani za niczym. W Etiopii zamiast mojej czwórki kochanych dziadków, mam moją jedną babcie siostrę Helenę. To duży skarb mieć kogoś takiego na swojej placówce, jak jesteś na misji. Czuję jej ogromną troskę, widzę jak mnie obserwuje i patrzy co by tu zrobić, żebym poczuła się lepiej, tak samo było z Olesią jak była chora, cały czas o niej mówiła i się martwiła i kazała mi jej pilnować. Czuję się bardzo przez Nią zaopiekowana, przez Nią i przez Olesię i ogólnie Karo i Koro również. Wiem, że w razie co mogę na nie wszystkie liczyć.

    Siostra Helena ma gabinet na środku naszego a la dziedzińca i ma zawsze otwarte drzwi, co chwile i tak do niej ktoś przychodzi więc nie byłoby sensu ich zamykać. Siostra Helena jest, że tak powiem w dojrzałym wieku, nie będę mówiła dokładnej liczby, ale w Polsce dostawałaby już przez jakiś czas emeryturę. Zazwyczaj ma groźną minę (chyba, że już nie wytrzyma i się uśmiechnie) i bardzo ostry żart - lubi się droczyć. Jest naprawdę bardzo inteligentna, zaradna, przedsiębiorcza i zna co najmniej cztery języki. Nie dziwi mnie w ogóle, że jest ekonomką na placówce pomimo tego, że ma wykształcenie pielęgniarskie i równie dobrze mogłaby pomagać w klinice. Na komputerach zna się lepiej niż ja i reszta jej współtowarzyszek bo jak to siostra podkreśla kilkanaście lat temu w Kenii była na dwu tygodniowym kursie komputerowym to jak ona ma teraz sobie rady nie dawać. 


    Jak z nią tak posiedzę dwie godziny w ciągu dnia to już się dowiem bardzo ciekawych historii, będę świadkiem bardzo ciekawych rozmów (części z nich nie rozumiem bo są po włosku albo po amersku, ale z kontekstu mogę przypuszczać, że do nudnych nie należą). Misjonarką jest już 36 lat. Ludzie mają do niej duży szacunek i respekt, wiedzą że siostra nie da sobie w kaszę dmuchać, ale wiedzą też to, że jak mają jakiś problem to zawsze mogą do niej przyjść po pomoc. W ciągu dzisiejszego dnia nie pamiętam już ilu ludzi przyszło do niej po jakąś pomoc albo po poradę. Siostra ich wszystkich zna, wie że ta kobieta ma piątkę dzieci i mieszka dwie godziny od naszej placówki, męża ma chorego, a dzieci nie chcą iść do szkoły bez jedzenia, a ona nie może im podać nawet herbaty bo nie ma. Druga kobieta – była pracownica przedszkola (była bo po wakacjach po prostu nie przyszła do pracy, ponieważ jej mama zachorowała i musiała się nią opiekować, siostry czekały, ale musiały w końcu zatrudnić kogoś na jej miejsce) poprosiła o to, aby jej synka włączyć do programu Adopcja na Odległość, ojciec dziecka ich zostawił, mieszkać mają gdzie, ale nie ma z czego opłacić szkoły swojemu synkowi. Poprosiła o to wczoraj, a dzisiaj wspólnie robiłyśmy zdjęcia chłopcu do legitymacji. 

Siostra nie jest cudotwórczynią, nie może wszystkim pomóc, ale wiem, że robi co może. Wczoraj opowiedziała mi smutną historię, też o biednej wielodzietnej rodzinie, dzieci wieczorem płakały rodzicom z głodu. Rodzice włożyli do gotującej się wody korę z drzewa bananowca, która jest niejadalna. Dzieci co chwile pytały kiedy będzie kolacja, rodzice na to, że jeszcze chwilę, jeszcze chwilę do momentu, aż wszystkie dzieci posnęły. Wiedzieli, że jakby od razu im powiedzieli, że nie będzie kolacji wszystkie dzieci popłakałyby się i nie mogłyby zasnąć, a tak czekając na kolacje po prostu ze zmęczenia wszystkie posnęły. Tą historię opowiedziało siostrze jedno z tych dzieci jak było już dorosłe. Nie wiem co to jest głód, nie mam pojęcia przez co ci wszyscy ludzie tu przechodzą, ale te historie są straszne, ale to tylko historie. Nawet jeśli cię wzruszą to i tak nie znasz tych ludzi, możesz sobie wyobrażać jak wyglądają, jak wyglądają ich domy, a raczej lepianki w których śpią, okoliczności w których się znajdują ale wciąż to jakaś abstrakcja w twojej głowie. Inaczej już jest jak znasz dziecko, twoja koleżanka je uczy codziennie angielskiego i matematyki, widzisz jakie jest zdolne i przy tym jak skromne, wiesz jak lubisz przy nim przebywać, a potem dowiadujesz się, że to samo dziecko je co któryś dzień, a ty wiesz że nie możesz mu nic dać bo musiałabyś dać to samo pozostałym dzieciom, a tyle nie masz. Nie chce nawet myśleć i mam nadzieję, że się nigdy tego nie dowiem jak to jest być matką, która patrzy na głód swoich dzieci, nie umiem sobie nawet wyobrazić bólu tej matki, która po to żeby dzieci posnęły z myślą, że zaraz dostaną kolacje gotuje niejadalną korę z drzewa bananowca.

 

 

Popularne posty z tego bloga

20.03.2024

             Kobiety mają bardzo ciężki żywot w Dilla. Na naszej placówce pracują głównie kobiety. Siostry wolą je zatrudniać bo wiedzą, że zarobione przez nie pieniądze będą przeznaczone na utrzymanie domu i dzieci (mężczyźni są skłonni wydawać je na własne potrzeby). Nie chcę nikogo krzywdzić, może nie mam racji, ale z tego co słyszę i widzę to kobiety są matkami i ojcami w jednym. To one zajmują się domem, zarabiają na jego utrzymanie i jeszcze wychowują dzieci. W wielu domach nie ma ojca bo umarł bardzo młodo (bardzo często powodem śmierci było zażywanie narkotyku, tzw. czadu) albo odszedł do innej kobiety. Z kolei ci co są w domu, bardzo często nie czują za niego odpowiedzialności: ani za dom, ani za dzieci i żonę. Nie czują obowiązku utrzymania rodziny i zajmowania się dziećmi, mają pretensje, że kobieta prosi ich o pieniądze na jedzenie. Wielu z nich pije najtańszy alkohol i stosuje przemoc wobec żony. Nie wiem jak jest we wszystkich domach...

11.12.2023

    W tym tygodniu poza spotkaniem z ambasadorem, z Meheret uciekłyśmy trzy razy z ogrodu, żeby poprzymierzać sukienki. Niechcący trzy razy. Poszłybyśmy tylko raz, ale pierwszego dnia nie miałam ze sobą telefonu (a wiadomo chciałyśmy porobić sobie zdjęcia), drugiego razu pani od sklepu wracała już do domu, na szczęście za trzecim razem udało nam się uwiecznić nasz dowód zbrodni. Któregoś dnia tak jak zawsze, z Meheret czyściłyśmy grządki, nagle moja towarzyszka zaczęła opowiadać, że dzisiaj w Dilla jest święto regionalne i że w sklepie przy klinice znajdują się typowe dla tego regionu sukienki. Nawet nie wiedziałam, że na terenie naszej placówki jest jakiś sklep, ale jak spojrzałam w błyszczące oczy Meheret to coś czułam, że zaraz nawet się dowiem jak wygląda tenże butik od środka. Tak więc już po chwili sprintem biegłyśmy w jego stronę, niespostrzeżone prawie przez nikogo. Sklep był zamknięty, ale pani która jest za niego odpowiedzialna, też obsługuję tutejszą a la kawia...

20.11.2023 - 2

      Lot był przyjemny i zleciał mi bardzo szybko. Tak jak lotnisko Chopina w Warszawie wydawało mi się, że nie było, to znacznie większe lotnisko Heathrow w Londynie było dla mnie bardzo intuicyjne (ani przez chwilę nie zastanawiałam się jak iść), z kolei lotnisko w Addis Abeba to jeden wielki labirynt fauna. Zgubiłam się już po pierwszej kontroli bezpieczeństwa. Naprawdę nie wiedziałam gdzie mam iść, przechodząc pierwszą kontrole, szłam za ludźmi po schodach do góry, jedyny logiczny dla mnie kierunek. Napisałam tylko do siostry Heleny, że już jestem, że mogą już wysiąść z auta (na lotnisko nie wpuszczają tak po prostu, siostra Helena z Olesią miały czekać na mnie przed wejściem), kiedy podniosłam wzrok nikogo znajomego  nie widziałam. Podeszłam w trzy różne miejsca, wszyscy mówili, że mam z powrotem zejść na dół, ale na dole z jednej strony odprawy wyszłam. Bez sensu miałam tam znowu wchodzić, a po drugiej stronie była taka sama kontrola, ale jakby z innego samolo...