Przejdź do głównej zawartości

28.11.2023

     Czytałam ostatnio Ewangelię według św. Mateusza, fragment o doczesnych troskach (Mt 6, 25-34). Było to niedługo po feeding center, gdzie widziałam około 400 bardzo głodnych dzieci. Czytając od razu powiedziałam do Pana Boga - teraz to już nic nie rozumiem Tato, jak to co do nas mówisz ma się do tego co się dzieje w Dilla. 

W tym fragmencie Pan Jezus mówi nam o tym, żeby nie martwić się o dobra doczesne o jedzenie, o picie, o odzienie, nie martwić się na zaś tylko Jemu ufać, że On się wszystkim zajmie. Mamy się skupić na Nim, zabiegać o bogactwa w Nieba, a tu na ziemi nie rozpamiętywać przeszłości, ani nie przejmować się przyszłością, tylko starać się być dobrym tu i teraz (ale to ja tak to rozumiem, inni mogą to rozumieć inaczej, jesteśmy różni, przez co innego przeszliśmy i każdy z nas ma z Nim swoją niepowtarzalną relację). Tak więc w Polsce ten fragment rozumiałam i wielokrotnie przekonywałam się w swoim życiu, że jest on prawdziwy, że Pan Bóg nie kłamie. Po studiach nie miałam pracy, więc nie miałam też pieniędzy, ale dwa miesiące przed moim zatrudnieniem na naszym osiedlowym śmietniku ktoś zostawił cały worek ubrań. Ubrania były dokładnie w moim rozmiarze, wszystko praktycznie nowe, w moim stylu (a w tej kwestii jestem bardzo wybredna bo mam wysublimowany gust i bardzo ładnie się ubieram) no i wszystkie wykrzykujące - biuro. Więc wiedziałam, że będę pracowała w biurze, nie wiedziałam kiedy, ale że na pewno będzie to biuro. Dwa miesiące poźniej pracowałam w biurze. Po babci Brygidzie - kaszubce szybko kopię w ogródku i jestem bardzo oszczędna, więc nawet jeśli mam to nie lubie wydawać pieniędzy tam gdzie nie jest to konieczne, ale po babci Tosi jestem pindrusią i lubię się stroić. Miałam etap, że bardzo podobały mi się dzwony, ale że mam w czym chodzić to nie widziałam potrzeby, żeby sobie takie kupować. Przy któryś odwiedzinach dziadków, dziadek Andrzej do mnie podszedł ze spodniami i spytał się czy chce, bo babci ze staku przywiózł 20 lat temu, ale ona w ogóle nie nosiła, a jemu było szkoda wyrzucić, schował do szafy i tak trzymał, a teraz kolejny raz sprzątał i pomyślał, żeby mi je dać. Spodnie były w fasonie i odcieniu, który bardzo mi się podobał, więc uradowana miałam nowe dzwony w szafie. W którąś niedziele albo święto dużo komuś pomagałam, nie pamiętam już co to było, ale cały dzień byłam zalatana, a miałam bardzo dużą ochotę na ciasto, ale godzina za godziną, minuta za minutą i dzień mi miną. Wiedziałam, że następnego dnia sklepy też będą zamkniętę więc ciasta nie zrobię. Do domu wróciłam około 21, bardzo głodna i pewna, że będę musiała sama zrobić kolację. Kiedy weszłam stół był zastawiony, akurat sąsiadka nas odwiedziła, a rodzice zrobili przepyszne jedzenie, już wtedy prawie popłakałam się ze szczęścia, ale jak zjadłam mama mówi, że jeszcze pani Lodzia przyniosła moje ulubione ciasto w jej wykonaniu – szarlotke, była jeszcze ciepła! Nie zliczę ile razy Pan Bóg mnie pocieszał posługując się innymi ludźmi i w tych sytuacjach doskonale wiedziałam, że to było od Niego (w moim przypadku najczęściej posługuje się bezdomnymi, takimi których nie znam, wydaje mi się że najczęsciej wybiera to co niepozorne, może dlatego tak rzadko to widzimy). Olesia wczoraj opowiadała, że miała bardzo dużą ochotę na lody, ale wiadomo że tu o lodach ani widu ani słychu, więc może o nich sobie jedynie pomażyć. Po obiedzie już myślałyśmy, że zaczynamy sprzątanie, ale nagle siostra Anto wychodzi z jadalni, idzie w stronę kuchni i wraca z samorobnymi lodami (siostra Anto przepysznie gotuje, ma naprawdę ogromny talent, mówię jej, że jakby nie była siostrą zakonną, na pewno prowadziłaby swoją restaurację – chociaż tutaj prowadzi piekarnie, dzięki której my, przedszkole oraz pracownicy placówki mamy bardzo dobre bułki). Moja koleżanka, która chodzi na pielgrzymki również dostrzega tą opiekę. Jednego dnia w trakcie pielgrzymowania miała ochotę na pizzę i zimną colę, a gospodarze, którzy ją akurat przyjmujmowali nie zdążyli nic ugotować i zamówili jej wymarzone danie tego dnia, a na stole posatwili zimną colę. Takich przykładów jest naprawdę dużo. Dostajesz nie zawsze konkretnie to czego chcesz i w czasie, w którym tego pragniesz, ale naprawdę tą treść ewangelii mogłam przełożyć na swoje życie. Wiedziałam, że tak jest, Bóg daje mi wręcz w nadmiarze, a nawet czasem spełnia moje zachcianki takie jak te spodnie – gdzie w szafie mam 30 innych par, a tutaj? W Dilla jest zupełnie inaczej. Pomagałam w feeding center widziałam bardzo dużo głodnych i brudnych dzieci, jak te słowa zrozumieć w tym miejscu. Tak więc zaczęłam gdybać i zadawać pytania. U pracownków naszej placówki jestem w stanie to zauważyć, szczególnie wtedy jak więcej czasu spędzam z siostrą Heleną, widzę jak Pan Bóg przez nią działa. Ktoś przychodzi głodny daje mu jeść, ktoś nie ma ubrań załatwia ubrania, kogoś dom jest w złym stanie, załatwia materiały, żeby dom był bardziej zadbany. Moja kochana Meheret (taka etiopska wersja mnie, ja jestem polską wersją Meheret) w trakcie jak pielimy w ogródku – mówi to samo. Nie miała pracy, Bóg dał jej prace, nie miała ubrań, ubrania dostała, nie miała wykształcenia, teraz w weekendy studiuje, nawet jako 6-latka pamięta sytuację kiedy widziała bliźniaków i pomyślała wtedy, że też jak będzie duża chciałaby mieć, teraz jest mamą 3-letnich bliźniaków. Poza ostatnim wszystko dostała za pośrednictwem siostry Heleny, ale sama przyznała, że to Pan Bóg rozmawia z siostrą, siostra z nim, a Meheret rozmawia z Bogiem. Widzę to ilu ludziom się tu pomaga, 400 dzieci dostaje raz dziennie jedzenie, 100 najbardziej niedożywionych ludzi w Dilla i okolicy dostaje raz w tygodniu 3 kg faffy (mąka z dodatkiem witamin i minerałów) na osobę, niektórzy otrzymują możliwość nauki i wiele innych. Wszystko zależy od ilości i szczodrości darczyńców. 

Widać tu dobro, że tymi ludźmi których tu spotykam Bóg się opiekuje, ale cały czas się zastanawiam co z innymi. W jaki sposób się wszystkimi opiekuje skoro tyle ludzi umiera z głodu. Nie umiem tego wytłumaczyć słowami, ale myślałam o tym dużo i wciąż moim rozumem tego nie rozumiem, ale duszą już tak (często tak mam, że czegoś nie rozumiem w Piśmie Świętym, ale rozumienie zastępuję tym, że ufam, że to co jest tam napisane jest dobre i przede wszystkim prawdziwe, wtedy zaczynam czuć spokój a po jakimś czasie krótszym lub dłuższym nagle zaczynam rozumieć). Więc jeszcze nie potrafię po ludzku wytłumaczyć tych słów Pana Jezusa w kontekście najbardziej ubogich ludzi, którzy faktycznie umierają z głodu, ale czuję w środku, że są prawdziwe. On naprawdę się zawsze nami wszystkimi opiekuje, a nam wszystkim pozostaje starać się być dobrym tu i teraz.



Popularne posty z tego bloga

20.03.2024

             Kobiety mają bardzo ciężki żywot w Dilla. Na naszej placówce pracują głównie kobiety. Siostry wolą je zatrudniać bo wiedzą, że zarobione przez nie pieniądze będą przeznaczone na utrzymanie domu i dzieci (mężczyźni są skłonni wydawać je na własne potrzeby). Nie chcę nikogo krzywdzić, może nie mam racji, ale z tego co słyszę i widzę to kobiety są matkami i ojcami w jednym. To one zajmują się domem, zarabiają na jego utrzymanie i jeszcze wychowują dzieci. W wielu domach nie ma ojca bo umarł bardzo młodo (bardzo często powodem śmierci było zażywanie narkotyku, tzw. czadu) albo odszedł do innej kobiety. Z kolei ci co są w domu, bardzo często nie czują za niego odpowiedzialności: ani za dom, ani za dzieci i żonę. Nie czują obowiązku utrzymania rodziny i zajmowania się dziećmi, mają pretensje, że kobieta prosi ich o pieniądze na jedzenie. Wielu z nich pije najtańszy alkohol i stosuje przemoc wobec żony. Nie wiem jak jest we wszystkich domach...

11.12.2023

    W tym tygodniu poza spotkaniem z ambasadorem, z Meheret uciekłyśmy trzy razy z ogrodu, żeby poprzymierzać sukienki. Niechcący trzy razy. Poszłybyśmy tylko raz, ale pierwszego dnia nie miałam ze sobą telefonu (a wiadomo chciałyśmy porobić sobie zdjęcia), drugiego razu pani od sklepu wracała już do domu, na szczęście za trzecim razem udało nam się uwiecznić nasz dowód zbrodni. Któregoś dnia tak jak zawsze, z Meheret czyściłyśmy grządki, nagle moja towarzyszka zaczęła opowiadać, że dzisiaj w Dilla jest święto regionalne i że w sklepie przy klinice znajdują się typowe dla tego regionu sukienki. Nawet nie wiedziałam, że na terenie naszej placówki jest jakiś sklep, ale jak spojrzałam w błyszczące oczy Meheret to coś czułam, że zaraz nawet się dowiem jak wygląda tenże butik od środka. Tak więc już po chwili sprintem biegłyśmy w jego stronę, niespostrzeżone prawie przez nikogo. Sklep był zamknięty, ale pani która jest za niego odpowiedzialna, też obsługuję tutejszą a la kawia...

20.11.2023 - 2

      Lot był przyjemny i zleciał mi bardzo szybko. Tak jak lotnisko Chopina w Warszawie wydawało mi się, że nie było, to znacznie większe lotnisko Heathrow w Londynie było dla mnie bardzo intuicyjne (ani przez chwilę nie zastanawiałam się jak iść), z kolei lotnisko w Addis Abeba to jeden wielki labirynt fauna. Zgubiłam się już po pierwszej kontroli bezpieczeństwa. Naprawdę nie wiedziałam gdzie mam iść, przechodząc pierwszą kontrole, szłam za ludźmi po schodach do góry, jedyny logiczny dla mnie kierunek. Napisałam tylko do siostry Heleny, że już jestem, że mogą już wysiąść z auta (na lotnisko nie wpuszczają tak po prostu, siostra Helena z Olesią miały czekać na mnie przed wejściem), kiedy podniosłam wzrok nikogo znajomego  nie widziałam. Podeszłam w trzy różne miejsca, wszyscy mówili, że mam z powrotem zejść na dół, ale na dole z jednej strony odprawy wyszłam. Bez sensu miałam tam znowu wchodzić, a po drugiej stronie była taka sama kontrola, ale jakby z innego samolo...